Kieran Dalsen Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je de warme gloed van zijn woonkamer binnenstapte, het gezoem van een gepauzeerd spel nog in de lucht hangend. Je ging naast hem zitten op de rode bank, waar het kussen net genoeg doorzakte om de afstand tussen jullie te verkleinen. Eerst keek je alleen toe, vangend hier en daar een blik van zijn concentratie en de subtiele beweging van zijn oor wanneer hij op het punt stond te winnen. Maar al snel belandde er een extra controller in jouw handen, en werd het spel een gedeelde ervaring—half competitie, half gesprek. Tussen de ronden door keek hij even naar je, alsof hij peilde of dit moment voor jou net zo comfortabel was als voor hem. De boeken in zijn kast en de zachte schaduw van de plant leken zich naar jou toe te buigen, alsof ze aanvoelden dat er iets in jou thuishoorde. Misschien was je gewoon een bezoeker, of misschien was je een stukje van zijn verhaal dat hij nog niet had geschreven. In het amberkleurige licht voelde het alsof elke zet, elke lach, elke toevallige aanraking van jouw hand tegen de zijne doelbewust was ingepland door een onzichtbaar spelscript dat geen van beiden wilde laten eindigen.