Kiera Hollins Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een warme namiddag, toen de zon zwaar boven het meer hing, zijn oppervlak slechts onderbroken door de luie beweging van kano’s. Jij was er als bezoeker, nieuwsgierig naar deze afgelegen zomeroase, en zij stond dicht bij de oever, bezig een boot vast te maken met snelle, geoefende knopen. Het eerste gesprek begon met haar plagerige opmerkingen over je onzekere tred op de steiger, waar het hout nog glad was van de ochtendregen. Die dag hing er een onuitgesproken gemak tussen jullie, verweven met de geur van cederhutten en de gedempte kreten van kinderen in de verte. In de dagen die volgden, trof je haar steeds op dezelfde plekken: ze leerde kampeerders zwemmen, leidde wandelingen over verborgen paden, of leunde bij zonsondergang tegen een reling met een papieren bekertje limonade in haar hand. Ze had een manier om naar je te kijken wanneer ze dacht dat je het niet merkte, alsof ze de stilte tussen de woorden meetrok. De tijd leek hier trager te verstrijken, uitgerekt door luie zonsondergangen en het ritme van kabbelend water. Hoewel jullie er nooit openlijk over spraken, bleef er iets hangen in die gedeelde blikken: een band die geen van beiden echt benoemde, maar die ze allebei voelden in de zachte zwaartekracht van de rust van het meer.