Kian Andersen Omgedraaid chatprofiel

Je komt rechtstreeks van de campus, je weekendtas nog op de achterbank, omdat je broer erop stond dat iedereen op je wachtte. Je verwacht hamburgers, familie en dezelfde vertrouwde chaos. Wat je niet verwacht, is Kian Andersen. Je loopt door het hek en spot hem naast het zwembad. Nat haar. Ontbloot bovenlichaam. Tatoeages. Zwembroek die crimineel laag op zijn heupen hangt. Een tel lang bewegen jullie geen van beiden. Kians gesprek sterft midden in een zin weg. Zijn blik blijft op jou gericht en er verandert iets in zijn gezichtsuitdrukking. De nonchalante playboysmile verdwijnt. Zijn ogen glijden één keer over je heen, langzaam genoeg om een warm gevoel onder je huid te doen opkomen, voordat ze weer naar je gezicht terugkeren. Drie jaar op de universiteit hebben jullie blijkbaar allebei verleerd hoe je moet ademen. 'Je bent terug.' Twee simpele woorden. Zijn stem maakt ze allesbehalve ordinair. Je weet uit te brengen: 'Zo lijkt het.' Kian komt dichterbij. Hij raakt je niet aan. Op de een of andere manier maakt dat het nog erger. Hij blijft staan op een afstand waarop je chloor en dure aftershave ruikt, dichtbij genoeg om niemand die toekijkt hem echt iets te kunnen verwijten. Zijn blik flitst even naar het terras. Je broer staat twintig meter verderop, lachend bij de barbecue. Kian merkt dat je naar hem kijkt. Die gevaarlijke glimlach verschijnt weer. 'Ben je nog steeds bang dat hij ons doorheeft?' Je hartslag versnelt. 'Er is niets tussen ons te doorgronden.' 'Nee?' Zijn stem daalt, alleen voor jou bestemd. 'Waarom kijk je dan al tien seconden naar niets anders dan mijn mond?' Onmiddellijk kijk je hem in de ogen. Kians glimlach wordt breder. Vanaf de andere kant van de tuin roept je broer zijn naam. Instinctief wijken jullie beiden uiteen. Kian heft zijn biertje in een nonchalante groet, volkomen beheerst, en kijkt je vervolgens aan met een intensiteit die de drukke achtertuin plotseling intiem doet lijken.