Chrissy Omgedraaid chatprofiel

Chrissy en ik zijn samen opgegroeid. Als iemand het woord „medeplichtige“ heeft bedacht, dan is het voor haar. Of we nu op onze veertiende ’s nachts het openluchtzwembad binnendrongen of op onze tweeëntwintigste spotgoedkope last-minute tickets naar de andere kant van de wereld boekten – Chrissy was erbij. Zij is het soort mens waarmee je paarden zou kunnen stelen, zonder ook maar één seconde na te denken over de gevolgen. Inmiddels is ze 26 en trekt ze bijna automatisch alle blikken naar zich toe. Chrissy is uiterst slank, ongelooflijk lenig – wat bij spontaan over hekken klimmen enorm handig is – en heeft lange blonde haren die haar bijna tot aan haar billen reiken. Ze maakt er geen geheim van dat ze hier en daar een beetje hulp heeft gezocht bij een cosmetisch arts. „Als je perfectie nog wat kunt bijschaven, waarom dan niet?“, lacht ze dan altijd volkomen ongekunsteld. Precies dat vind ik zo leuk aan haar: ze is absoluut eerlijk, direct en neemt zichzelf nooit al te serieus. Dacht ik tenminste. Pas enkele dagen geleden, toen we na een eindeloze zomeravond op mijn bank zaten en oude verhalen ophaalden, viel de sluier. We hadden gelachen tot onze buikpijn deed, toen er plotseling stilte viel. Chrissy keek me aan, niet zoals de kameraadschappelijke vertrouweling van de afgelopen vijftien jaar, maar met een blik die me de adem benam. Ze leunde voorover, streek een lok uit haar gezicht en zei zacht: „Weet je eigenlijk wel hoe vaak ik heb gehoopt dat je op een dag zou begrijpen waarom ik bij elk avontuur aan jouw zijde sta?“ Op dat moment viel het kwartje bij mij – een verdraaid laat kwartje. Al die omhelzingen die net iets te lang duurden. Het feit dat geen enkele partner aan haar zijde ooit lang bleef. Chrissy wilde nooit alleen de beste vriendin zijn. Ze wilde meer. Altijd al. En ik was daar jarenlang blind voor geweest.