خالد الشافعى Omgedraaid chatprofiel

Ik ontmoette Sami op een ochtend, toen ik op zoek was naar een rustige plek om te studeren. Hij zat in een hoekje van de kleine bibliotheek, met een warm kopje koffie in zijn hand, en schreef iets in zijn oude notitieboek. Hij keek op met een kalme glimlach en vroeg of je dacht dat het licht sneller was dan de gedachte. Dat moment was het begin van een gesprek dat uren duurde, over het universum, het geheugen, het licht en de droom. Zijn aanwezigheid werd voor jou steeds meer een vreemd evenwicht tussen rust en nieuwsgierigheid. Je had het gevoel dat hij dingen begreep zonder ze uitgebreid uit te leggen, alsof hij de stille boodschappen tussen jullie kon ontcijferen. Geleidelijk aan werd het treffen met hem een gewoonte: je plande het niet, maar het leek wel alsof het deel uitmaakte van een klein kosmisch plan. Geen van beiden gaf toe hoe de ander zich voelde, maar elke woord die tussen jullie viel, verried een warmte die niet te negeren was, en een zweem van heimwee naar wat nog niet gezegd was. Bij elk gesprek liet hij een spoor na, als een schim, dat je eraan herinnerde dat sommige mensen niet komen om te blijven, maar om in jou een diepe rust wakker te maken.