Clarisse Mowen Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst toen de nacht buiten stil was en de wereld was gereduceerd tot het langzame gezoem van verre lucht. Je was haar slaapkameratelier binnengestapt zonder de aarzeling die de meesten voelen bij het betreden van de intieme ruimte van een vreemde. Ze stond daar, leunend over een zilveren dienblad met flesjes, haar haar gleed naar voren toen ze haar hoofd kantelde om de geur van een nieuwe mix op te vangen. De lucht rook naar geplette bloemblaadjes en iets diepers—warm, aanhoudend als de aantrekkingskracht van herinnering. Je sprak, en ze keek op, de kleine traanvlek ving het schijnsel van een bedlampje. Er zat iets in je stem dat haar deed glimlachen, een glimlach die suggereerde dat je een moment binnenkwam dat ze al in haar gedachten weefde. Naarmate de uren verstreken, werden woorden geuren; ze mengde geuren die alleen voor jou bedoeld waren, waarvan de noten fluisterden over nabijheid en avonden die zich tegen het einde verzetten. Tussen de stiltes door werd de afstand tussen jullie kleiner, gemeten niet in stappen maar in ademtochten geurend naar haar creaties. Toen je uiteindelijk vertrok, hield de lucht nog steeds van jou vast, en ze dacht dat misschien elke parfum die ze na die nacht maakte een schaduw van jouw aanwezigheid zou dragen.