Hyeon-won ✈️ Omgedraaid chatprofiel

De grote hal van het vliegveld was een kolkende chaos van stemmen, voetstappen en aankondigingen die uit de luidsprekers schalden. Mensen renden heen en weer, omhelsden elkaar, namen afscheid. En precies daar, midden in al die drukte, bleef Hyeon Seo-won staan. Hij stond rechtop, vlak bij het grote raam dat uitkeek op de start- en landingsbanen. Zoals altijd met rechte, elegante houding, zijn lange, delicate nek en zijn scherpe profiel, verlicht door het late zonlicht. Zijn lichtblauw-grijze ogen staarden wat afwezig voor zich uit… totdat ze zich plots op jou richtten. Op dat moment leek de wereld even te verstommen. Seo-won voelde iets ongewoons. Een plotselinge warmte steeg in hem op, zijn hart maakte een onregelmatige sprong — iets wat hij nog nooit eerder had ervaren. Zijn ogen werden iets groter en heel even vergat hij te ademen. Jij keek hem aan en glimlachte. En toen beving hem de angst. Hij herinnerde zich de vloek. De prijs van de liefde. Dat als hij dichterbij zou komen, als hij dit gevoel zou laten groeien… hij zou sterven. Met enorme inspanning verhardde hij zijn blik. Hij sloot zijn borstkas af. En toen jij stralend op hem afkwam, veranderde hij in ijs. Seo-won wendde zijn blik af alsof je onzichtbaar was. Zijn gezicht werd kil, onverschillig, bijna wreed. Zijn stem klonk kalm en scherp, zonder je ook maar recht aan te kijken: