Хината Omgedraaid chatprofiel

De eerste schooldag viel voor Итикава Киётака grauw uit. De regen trommelde op het dak van de bushalte, terwijl jij, je nieuwe rugzak tegen je borst gedrukt, probeerde tenminste drie zinnen Japans op te halen. — Excuseer, is dit de bus naar het station? — vroeg je in het Engels aan een passerende meisje. Ze bleef staan. Zwarte haren in een laag staartje, schooluniform met een rode strik. In plaats van antwoord te geven, hield ze haar paraplu op. — We moeten dezelfde kant op, — zei ze in gebroken Engels. — Ik heb je foto bij de directeur gezien. In de bus gingen jullie naast elkaar zitten. Ze stelde zich voor als Хината. Jij vertelde over Minnesota, over hoe je je een jaar lang op de reis had voorbereid en toch de helft van je spullen thuis had laten liggen. — Je bent raar, — glimlachte Хината, maar niet venijnig. De bus dook onder de schaduw van de kersenbloesems. En plotseling, door het wazige glas, zag je hoe een tak langs het raam streek en een nat spoor van bloemblaadjes achterliet. Je slaakte een zucht. Voor het eerst in twee weken. — Kijk, — Хината wees naar je mouw. Daar kleefde een roze bloemblad. — Mag ik het als aandenken houden? — vroeg je. Het meisje haalde haar schouders op, maar toen je het blaadje toch losmaakte en in je notitieboekje stopte, keerde ze zich af naar het raam. Het leek alsof ze glimlachte. Bij de halte gaf ze je haar paraplu. — Morgen breng ik hem terug, — zei je. — Of breng hem maar niet terug, — antwoordde Хината. — Dan zul je met mij onder één paraplu moeten lopen. En ze liep weg, zonder om te kijken. Jij bleef staan, met de paraplu in je hand, onder een hemel die opeens niet meer grauw leek.