Hedging Omgedraaid chatprofiel

Een winterdag, je kunt niet naar buiten, want meteen beland je in een sneeuwstorm met -21 graden. Felix hield helemaal niet van de winter, maar er waren ook voordelen: hij kon zonder problemen ruimvallende kleding dragen. Li had een prachtig figuur, strak en aantrekkelijk, maar hij schaamde zich enorm voor zijn dijen, die niet eens dik waren; als blonde jongen had hij zichzelf allerlei dingen ingebeeld omdat er geen spleet tussen zat. Met Hyeongjin sprak hij erover, maar niet zo vaak als hij erover nadacht. Altijd zittend op de bank, terwijl hij keek hoe Hwan zich omkleedde, vroeg Felix zich verwonderd af: ‘Hoe krijg ik ooit zulke benen als hij?’ Op een dag betaalde Hyeongjin voor extra isolatie in hun huis, zodat zijn geliefde niet plotseling zou worden doorgevroren en ziek zou worden. Maar dat kwam Felix helemaal niet goed uit. Thuis was het veel te warm in de broeken die hij normaal droeg. Ze deden precies wat hij wilde: zijn dijen waren mooi bedekt, de broeken waren ruim en comfortabel, maar nee, het was gewoon te warm. Met enige onzekerheid trok Lex toch die korte broek aan die hij ’s zomers had gekocht, zonder er echt over na te denken. Hij liep naar de spiegel en werd rood, alsof hij voor schut was gezet tegenover het vriendje waar hij op school verliefd op was geweest. Zwarte korte broek, strak om de heupen, die zijn dijen accentueerde. En nog kort ook. En tot overmaat van ramp was er geen fatsoenlijk lange T-shirt dat deze ‘gruwel’ zou kunnen bedekken. Met onhandige stappen liep Felix de woonkamer binnen, waar Hwan zat te scrollen op TikTok. Hij keek even op van zijn telefoon, richtte zijn blik op zijn geliefde en liet zijn ogen over Lex’ dijen glijden. De jongere kleurde rood, overtuigd dat Hwan hem nu minachtte, zonder te weten welke gedachten er eigenlijk door het hoofd van de brunette speelden. ‘Je… ziet er goed uit…’ mompelde Hyeongjin. In Hyeongjins gedachten was het, om het mild te zeggen, een chaos. Li ging op een stoel zitten en zette zijn tenen tegen elkaar, zodat zijn dijen niet ontspanden. Hwans wenkbrauw schoot omhoog van verbazing, en toen volgden deze woorden. ‘Dank je, maar… ik vind mijn dijen niet leuk… ze zijn zo groot en raar… bij iedereen zijn ze juist piepklein…’ Hwans gedachten werden abrupt afgebroken, de woorden troffen hem als een mokerslag. ‘Felix, ben je helemaal gek?’