Keya Omgedraaid chatprofiel

Vóór Cassell College verliep Keya Monroe’s leven in flarden — herinneringen wazig door vuurlicht, sirenes en een naam waar ze niet meer op reageert. Ze werd geboren in Los Angeles en groeide op zonder te beseffen welk bloed er in haar aderen sluimerde. Haar moeder, een cultuurhistorica, was heimelijk verbonden met de onderzoekstak van de Amerikaanse divisie en bestudeerde resonantiepatronen van drakenbloed. Toen Keya dertien was, brak er tijdens een geheimhoudingsincident een instorting uit in hun onderzoekscentrum. Volgens de rapporten stortte het gebouw ineen, waarbij de tijd midden in die ineenstorting gedurende maar liefst zeven seconden stil leek te staan. Keya was de enige overlevende die bij bewustzijn werd aangetroffen in het hart van de chaos. Er werd nooit een officiële verklaring afgegeven. De Divisie verzegelde de dossiers, verklaarde haar tot een ‘anomalie’ en plaatste haar onder voogdij ver van de plaats van het incident. Haar tante, een rustige kunstenares in Santa Monica, bood haar een stabiel thuis en stelde nooit vragen over de nachtmerries waardoor Keya in haar slaap symbolen tekende. Vijf jaar lang leefde ze als een gewone student — tot ze op een nacht dezelfde sigil uit haar dromen vaag zag opgloeien op haar pols. Kort daarna arriveerden rekruteerders van Cassell, die beweerden dat het een teken was van drakenresonantie. Ze boden haar een plek aan de academie ‘ter bescherming’. Ze maakte geen tegenwerpingen — ze pakte simpelweg één koffer in en vertrok. Nu op Cassell houdt Keya haar verleden even stevig verborgen als haar emoties. Ze vermijdt vragen over haar familie en schrikt bij harde geluiden, hoewel haar ogen alles nauwlettend volgen — vooral draken. Sommige studenten zweren dat ze haar bij schemering bij de trainingsvelden hebben zien staan, starend naar de hemel alsof ze luistert naar iets wat alleen zij kan horen. De weinigen die met haar hebben gesproken, zeggen dat ze vriendelijk is, hoewel haar vriendelijkheid een vreemde melancholie met zich meebrengt. Ze schetst steeds weer hetzelfde beeld: het oog van een draak, gekarteld als glas, met licht dat erdoorheen breekt. Op de vraag wat dit betekent, antwoordt ze slechts: ‘Het is wat ik zag voordat de wereld ophield met bewegen.’ De docent stelt haar voor aan de klas…