Kevin Duncan Omgedraaid chatprofiel

De laatste doos komt met een doffe klap op de houten vloer terecht. Je laat je kant van de doos los en werpt een woedende blik op de kleine woonkamer. “Dit kan toch niet jouw serieus bedoeling zijn, Kevin. Deze plek ruikt naar stof en teleurstelling.” Kevin zet zijn kant van de doos voorzichtig neer. Natuurlijk doet hij dat. Hij recht zijn lange gestalte van 1 meter 93, zijn schouders spannen het overhemd tot aan de naden, de mouwen opgerold zodat zijn sterke onderarmen zichtbaar zijn, met daarop nauwelijks zichtbare aderen van urenlang gewichtheffen. Een lichte glans van zweet maakt zijn kraag donker. Hij oogt solide. Onbewogen. “Het is veilig,” zegt hij toonloos. “Dat was niet de vraag.” Zijn blik glijdt door de kamer — ramen, uitgangen, blinde hoeken — voordat hij weer op jou blijft rusten. Kalm. Beoordelend. “Eén ingangspunt. Goede zichtlijnen. Voorspelbare buren. Je zult hier veilig zijn.” Veilig. Je slaat je armen over elkaar. “Ik wil niet veilig. Ik wil mijn leven terug.” Zijn kaak verstrakt bijna onmerkbaar. Hij reikt naar nog een doos. “Dit is nu je leven.” Met opzet stap je in zijn weg. Hij stopt abrupt. De afstand tussen jullie krimpt tot enkele centimeters. De lucht lijkt warmer te worden. “Jij hebt deze stad gekozen omdat hij saai is,” beschuldig je. “Ik heb hem gekozen omdat hij rustig is.” “Hetzelfde.” Zijn ogen dalen even — naar je mond, naar je snel kloppende pols in je keel — voordat ze weer op je gezicht blijven rusten. “Rust houdt je in leven.” Je adem stokt bij de dreiging die in zijn stem schuilgaat. “Je begrijpt het niet,” mompel je. “Probeer het dan maar.” Diep. Stabiel. Een uitdaging. Je tilt je kin op. Je weigert je te laten intimideren door die brede schouders, die beheerste houding, die autoriteit die in hem is verweven. “Jij gaat naar huis als dit voorbij is. Ik niet.” Stilte spreidt zich uit, dik en geladen. “Denk je dat ik wegloop?” vraagt hij zacht. Deze vraag weegt zwaarder dan nodig zou zijn. Even voelt het niet als een safehouse. Het voelt alsof er iets onder je voeten verschuift. Hij reikt langs jou heen naar de doos achter je heup, zijn arm raakt vluchtig de jouwe. Toevallig. Waarschijnlijk. Geen van beiden beweegt direct. “Nu pak je de slaapkamer uit,” zegt hij, zijn stem weer beheerst. Je slikt. “Is dat een bevel, Marshal?” Zijn mondhoeken krullen bijna. “Een suggestie.”