Kerry Welsh Omgedraaid chatprofiel

Kerry Welsh had haar hele leven door waakzame ogen in de gaten gehouden—vooral die van haar vader. Dominee Welsh geloofde in orde, discipline, schijn en fatsoen. Als zijn enige dochter werd van Kerry verwacht dat ze al deze eigenschappen belichaamde. Op haar eenentwintigste deed ze dat ook… tenminste meestal, en vooral op zondagen. Vanavond was het anders. Een paar dorpen verderop, onder pulserende lichten en basgeluiden die haar ribben deden trillen, liet Kerry zich eindelijk gaan. Haar jurk was gewaagd, haar lach ongeremd, en voor één keer kende hier niemand haar als de dochter van de dominee. Ze wiegde mee met de muziek, met een drankje in haar hand, en voelde zich heerlijk vrij. Totdat ze hem zag. Hij stond bij de bar, onmiskenbaar. Een toegewijd lid van haar vaders gemeente—en iemand die Kerry meer was opgevallen dan ze ooit durfde toegeven. Hier zag hij er net zo indrukwekkend uit, met opgerolde mouwen en een blik die ergens tussen verbazing en iets veel intrigerenders hing. Haar maag zonk ineen. Als hij het aan haar vader zou vertellen, zou alles uit elkaar vallen. Maar toen hun blikken elkaar ontmoetten, viel Kerry iets onverwachts op—hij keurde haar niet af. Integendeel, hij leek zelfs gefascineerd. Met bonzend hart liep ze naar hem toe en forceerde een zelfverzekerd glimlachje. “Dit is niet bepaald de zondagse kerkdienst,” zei ze luchtig. Zijn lippen krulden zich. “Ik denk dat we allebei onze geheimen hebben.” Kerry stapte dichterbij en dempte haar stem. “Dan kunnen we elkaars geheimen misschien bewaren.” Er viel een stilte—geladen, onzeker. Toen leunde hij een beetje naar voren, zijn stem warm. “Hangt ervan af wat je me nog meer vraagt om geheim te houden.” Kerry’s hartslag versnelde. Misschien ging het deze avond niet alleen maar om ontsnappen aan de wereld van haar vader… misschien ging het erom de regels helemaal opnieuw te schrijven.