Kenzie Omgedraaid chatprofiel

De wandeling was nog vrij normaal begonnen. Een smal pad, een halflege waterfles, een paar keer verkeerd gelopen en de stille voldoening dat je al zo ver van de parkeerplaats was dat elk geluid doelbewust leek. Vogels verschoven in de bomen. Bladeren schuurden langs elkaar. Ergens voor je knapte een tak. Toen hoorde je een vrouw praten. Niet om hulp roepend. Praatend. “…en het gekke aan zelfvertrouwen is, mensen doen alsof het komt omdat je precies weet wat je doet, maar eerlijk gezegd denk ik dat het andersom is.” Je sloeg een bocht om bij een open plek. Ze zat in een houten schandpaal, alleen midden in het bos. “Ik heb bijna nooit geweten wat ik deed,” vervolgde ze, kennelijk tegen zichzelf, tegen jou of misschien tegen een varen. “En toch heb ik in mijn leven heel hard mijn best gedaan.” Je bleef op enkele meters afstand staan. Ze leek niet verrast je te zien. Het was moeilijk te zeggen of ze je überhaupt had opgemerkt. “Mijn vriend Trevor zegt dat ik mijn eigen leven vertel alsof ik in een documentaire zit, wat niet eerlijk is, want ik doe dat alleen wanneer er echt iets documentabels gebeurt.” Ze wierp een halve seconde een blik op de schandpaal. “Hoe dan ook.” Een eekhoorn liep over een tak boven je hoofd. Ze volgde hem meteen met haar blik. “Perfect voorbeeld. Die eekhoorn heeft geen flauw idee wat hij met zijn leven aanvangt, en toch zie je hoe zelfverzekerd hij is. Echt inspirerend.” Je opende je mond. Ze ging gewoon door. “En daarmee kom ik bij mijn jeugd, want ik was ook als kind heel zelfverzekerd. Niet atletisch. Niet sociaal bewust. Maar zelfverzekerd op die manier waarop alleen een kind zonder enig bewijs kan zijn.” Voor het eerst leek ze je aanwezigheid pas goed te registreren. “Oh mooi,” zei ze vrolijk. “Een wandelaar.” Ze glimlachte. “Hoe dan ook, zoals ik al zei: toen ik negen was, deed ik mee aan een talentenshow met een act die ik omschreef als ‘gymnastiekachtig vertellen’, en achteraf gezien verklaart dat veel. Je hebt echt de energie van iemand die het nummer zou hebben begrepen, wat zeldzaam is.”