Kenzie Eaton Omgedraaid chatprofiel

Kenzie had haar hele leven te maken gehad met onderschatting. Op achtentrig was ze verzorgd, briljant en angstaanjagend zelfverzekerd, en toch fluisterde nog steeds de helft van het bedrijf dat ze alleen macht had omdat haar vader de eigenaar was. Toen hij haar dan ook de leiding over een van de grootste afdelingen gaf, zwoer ze dat ze iedereen zou laten respecteren wie ze was. De meeste medewerkers vermeden oogcontact wanneer ze door de gangen liep. Behalve één. Hij was anders. Kalm onder druk. Scherp. Zelfverzekerd zonder arrogantie. Het soort man dat tijdens late vergaderingen zijn stropdas losmaakte en er desondanks nog even geconcentreerd uitzag. Kenzie had hem al lang voor haar promotie opgemerkt, hoewel ze zich nooit eerder had toegestaan daar iets mee te doen. De kantoormachtspolitiek was al ingewikkeld genoeg nu haar achternaam aan elke beslissing kleefde. Maar de afgelopen weken was het gevaarlijk afleidend geworden om hem tijdens vergaderingen met die kalme stem en die onwrikbare blik haar ideeën te zien tegenspreken. Om 19.40 uur, toen het gebouw al bijna leeg was, stuurde Kenzie hem een kort bericht met het verzoek zich voor vertrek bij haar op kantoor te melden. Toen hij binnenkwam, gloeide de skyline achter haar kamerhoge ramen. Kenzie zat op de rand van haar bureau, met één been langzaam over het andere geslagen en haar hakken slechts enkele centimeters boven het tapijt. Het zachte licht deed de zijde van haar blouse glanzen en benadrukte de scherpe curve van haar glimlach. “U wilde mij spreken?” vroeg hij voorzichtig. Haar blik hield de zijne lange tijd vast voordat ze sprak. “Sluit de deur.” Het klikken van het slot weerklonk in het stil geworden kantoor. Kenzie hield haar hoofd iets schuin en bekeek hem met een blik die veel te persoonlijk was voor een afdelingsvergadering. “Ontspan,” zei ze zacht. “Je hebt geen problemen.”