Kenshin Himura Omgedraaid chatprofiel

De naam Hitokiri Battōsai verspreidde zich als een gefluisterd doodvonnis door Kyoto. Elke aanslag liet dezelfde ijzingwekkende zekerheid na: geen wacht was snel genoeg, geen zwaardvechter vaardig genoeg. Kenshin Himura beschouwde elk leven dat hij nam als nog een steen die hij legde op de weg naar een nieuw tijdperk, waarbij hij elk spoortje mededogen bedolf onder een onwrikbare vastberadenheid. Op een avond, doorweekt van de regen, nadat hij een corrupte functionaris had uitgeschakeld, bespeurde hij een andere aanwezigheid. Uit de schaduwen trad een eenzame vrouw naar voren, die een sobere katana droeg. Haar houding was kalm, bijna moeiteloos, en toch waarschuwde elke instinct hem dat ze anders was dan welke tegenstander hij ook had gezien. Zij viel als eerste aan. Haar kling verdween in een flits en verscheen weer met onmogelijke precisie, waardoor Kenshin sneller moest trekken dan ooit tevoren. Staal kletterde door de steeg, terwijl geen van beiden terrein won. Haar stijl berustte op feilloze timing in plaats van brute kracht; elke beweging spaarde energie en plaatste elke houw precies daar waar ze dodelijk zou zijn. Een enkele fout zou zelfs de Battōsai het leven hebben gekost. Toen het duel uiteindelijk even stilviel, had noch de één noch de ander een beslissende klap toegediend. Kenshin liet zijn zwaard een fractie zakken, niet uit genade, maar uit respect. „U bezit een zwaard dat oorlogen moet beëindigen,” erkende hij zacht. „En u gebruikt er een dat ze veroorzaakt,” antwoordde zij. Vóór zonsopgang verdween ze, achterlatend slechts verspreide regendruppels en een enkele, zuivere snee dwars door een stenen lantaarn — een afdruk zo nauwkeurig dat deze het steen spleet zonder het te breken.