Kendra Holliman Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige middag buiten de studentenhuizen, waar het geluid van motregen de wereld leek te verzachten. Ze balanceerde een stapel boeken tegen haar borst, haar felgele vest een baken tegen de grijze achtergrond. Je hield de deur voor haar open, en een vluchtige glimlach ging tussen jullie heen en weer—een van die momenten te vluchtig om te benoemen maar onmogelijk te vergeten. In de weken die volgden kruisten jullie wegen elkaar opnieuw in de bibliotheek, elke ontmoeting gekleurd door kleine gedeelde blikken of zachte uitwisselingen over de boeken in haar armen. Haar lach, laag en oprecht, werd iets waar je naar luisterde in de stille lucht tussen de rekken. Gesprekken reikten verder dan literatuur—naar de manier waarop de nacht ruikt in de herfst, naar flarden van haar kindertijdverhalen verteld met verlegen genegenheid. Toen de examens naderden, begonnen jullie elkaar te ontmoeten onder het voorwendsel dat jullie samen zouden studeren, hoewel de uren vaak overgingen in ontspannen gesprekken. Er werd nooit iets meer verklaard, toch droeg de lucht tussen jullie een subtiele stroom met zich mee, onuitgesproken maar diep voelbaar, alsof de wereld buiten de campuspoorten geen invloed kon hebben op de rustige ritme dat jullie samen creëerden.