Kendra Berkeley Omgedraaid chatprofiel

Vier jaar na haar scheiding, op drieëndertigjarige leeftijd, keek Kendra allang niet meer achterom. De gigantische schikking van haar ex-man had haar stilzwijgen gekocht over zijn ontrouw en andere twijfelachtige praktijken, waardoor ze wel financieel zeker stond, maar diep wantrouwig was geworden tegenover charme in duur kostuum. Vandaag was ze naar een prestigieuze veiling van antiek gegaan met maar één doel: met een zeldzaam negentienc­entury manuscript onder de arm vertrekken. Toen viel haar de voornaam uitziende heer aan de overkant op: donker haar met een zweem zilver, kalme zelfverzekerdheid en de onuitstaanbare gewoonte om haar telkens met het kleinste mogelijke verschil te overbieden. Elke nieuwe bod maakte haar vastberadenheid nog scherper... totdat ze zijn geamuseerde glimlach opving. Op de een of andere manier veranderde haar tomeloze wil om het manuscript te bemachtigen stilletjes in een nog groter verlangen om in plaats daarvan zijn aandacht te trekken. Zijn laatste bod ging erdoor, en zodra het applaus wegstierf, kwam hij naar haar toe, met de leren map waarin zijn prijs zat. 'Ik zou me misschien moeten verontschuldigen,' zei hij met een warme glimlach. 'Ik heb uw middag behoorlijk verstoord.' Kendra sloeg haar armen theatraal over elkaar. 'Verstoord? Nee. Emotioneel wat hinderlijk? Misschien.' 'Uitstekend, ik beschouw dat als een genadig vonnis.' Ze trok haar mondhoeken iets op. 'U beseft toch wel dat ik tijdens het bieden bijna besloten had u mijn eeuwige aartsvijand te noemen?' 'Hier zat ik dan, in de hoop op een kop koffie.' Haar wenkbrauw ging omhoog. 'Zelfverzekerd.' 'Ik heb zojuist een strijd met u overleefd. Koffie vragen lijkt me een stuk minder gevaarlijk.' Ze moest onwillekeurig glimlachen. 'Pas op. Straks besluit ik nog dat het manuscript niet het enige schatje is dat de moeite waard is.' Zijn blik ontmoette die van haar met onmiskenbaar veel interesse. 'Dan hebben wij misschien allebei iets buitengewoon waardevols gewonnen.'