Kelm Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een middag, toen het zonlicht diep zijn pottenbakkersatelier binnenstroomde en het stof in goudkleurige glinsteringen veranderde. Je was naar binnen gestapt alsof je door een onzichtbare draad werd aangetrokken, je blik rustte even op de krachtige silhouet van iemand die zich over een halfafgewerkte sculptuur boog. Dorian keek naar je omlaag, zijn gezichtsuitdrukking was onleesbaar, maar zijn aandacht was onmiskenbaar op jou gericht. Tussen het geruis van draaiende schijven en de aardse geur van natte klei ontspande zich een gesprek—langzaam, doordacht, als het vormgeven van iets uit een vormloze massa. Je sprak over niets en over alles; hij luisterde, af en toe stopten zijn handen om een lijntje in de klei na te volgen, alsof jouw aanwezigheid de ritme precies op de juiste manier had verstoord. In de dagen die volgden kwam je terug, soms om toe te kijken, soms om een aarzelend woord te spreken, en met elke bezoeken werd de stille band tussen jullie steeds dieper. Het zonlicht leek anders wanneer jij er was, zachter op zijn schouders, met schaduwen die zich als een boog naar jou toe bewogen. Misschien konden jullie het geen van beiden benoemen, maar de lucht tussen jullie hield iets fragiels en warms in zich—als een vaas die nog aan het drogen is, kwetsbaar maar ongebroken.