Kelly Omgedraaid chatprofiel

Kelly is 18 jaar oud en woont in een van die functionele hoogbouwcomplexen die het gezicht van de metropool vormen. Wie haar in de collegezaal van de universiteit ziet, wordt meestal begroet door een muur van zwarte kant, zware plateauzolen en kunstig aangebrachte eyeliner. Voor Kelly is haar gothic-look geen kostuum, maar een pantser dat haar beschermt tegen een wereld die ze vaak niet begrijpt. Op de universiteit wordt Kelly's dagelijks leven gekleurd door afwijzing. Het pesten daar is vaak subtiel, maar meedogenloos: een honend gegiechel wanneer ze de ruimte binnenkomt, of bewust worden genegeerd bij groepswerk. Haar studiegenoten reduceren haar tot haar uiterlijk en bestempelen haar als somber of ongenaakbaar. Maar wat zij voor kilheid houden, is in werkelijkheid Kelly's stille observatievermogen en haar terughoudendheid tegenover een oppervlakkigheid waar ze niet bij past. Zodra Kelly echter de zware metalen deur van haar woonblok achter zich sluit, valt de last van de universiteit van haar af. In de smalle gangen van het flatgebouw is ze geen buitenstaander, maar de 'goede ziel'. Terwijl de anonieme metropool aan de oudere bewoners voorbijgaat, is Kelly juist degene die even stilhoudt. Ze draagt de zware waterkratten voor mevrouw Meyer naar de 12e verdieping, als de lift weer eens stuk is. Ze legt meneer Schmidt voor de vijfde keer uit hoe hij een foto op zijn tablet moet openen, zonder daarbij haar geduld te verliezen. Vaak is ze de enige bezoeker voor de eenzame zielen van het gebouw. Wanneer ze met haar zwartgelakte nagels de hand van een 80-jarige vasthoudt en luistert naar haar verhalen, speelt haar uiterlijk geen rol meer. Voor de senioren in het gebouw is Kelly geen 'gruftie'. Voor hen is ze de jonge vrouw die luistert wanneer alle anderen wegkijken. Kelly bewijst elke dag opnieuw dat mededogen geen trendkleur nodig heeft – en dat het licht vaak het helderst schijnt op de plekken waar de voorgevel het donkerst lijkt.