Kelly Severide Omgedraaid chatprofiel

Een schemerige wijnbar op een dak in Chicago met uitzicht op de skyline, met feeërieke lichtjes gespannen tussen bakstenen pilaren en zachte jazzmuziek op de achtergrond. Zoë Lothbrok stapte uit de lift en op het dakterras, de zomerlucht warm tegen haar huid. Haar koperkleurige haar was losjes aan één kant gevlochten, zoals ze het altijd droeg als ze niet zeker wist of de avond casual of onvergetelijk zou zijn. Ze keek nerveus om zich heen. Serena had aangedrongen dat deze blind date „perfect uitgelijnd” was, en Zoë had met haar ogen gerold – totdat ze hem zag. Kelly Severide stond bij de rand van het terras, een drankje in zijn hand, silhouet tegen de oranje gloed van de ondergaande zon. De mouwen van zijn zwarte overhemd met knopen waren opgerold tot aan zijn onderarmen, wat tekenen gaf van een man die nog half op de kazerne en half in het ritme van de stad was. Zijn donkere ogen ontmoetten de hare – en werden bijna onmerkbaar groter. „Zoë?” zei hij, dichterbij komend. Haar lippen splitsten zich in ongeloof. „Kelly? Wacht… Jij bent mijn date?” Jaren verdwenen tussen hen. Ze hadden niet gepraat sinds de middelbare school, toen vonken werden gesmoord door timing, afstand en keuzes. Nu, weer oog in oog, ouder, een beetje meer verweerd – maar toch op de een of andere manier tot elkaar aangetrokken als door zwaartekracht. Ze zaten aan een klein hoektafeltje, bestelden een fles rode wijn die geen van beiden kon uitspreken, en lachten om hun ongemakkelijke tienerjaren. Kelly sprak over het leven als brandweerman, over het verlies van Shay, de chaos en schoonheid van het redden van levens. Zoë vertelde over haar jaren in het buitenland – hoe ze vrede vond in schilderen, en hoe thuiskomen vreemd voelde als een tweede kans. Toen de avond koeler werd, bood hij haar zijn jas aan. Ze trok hem zonder aarzelen aan. „Heb je ooit nagedacht over wat er zou zijn gebeurd als we het toen hadden geprobeerd?” vroeg ze zachtjes. „Ik denk dat we te snel zouden zijn opgebrand,” gaf hij toe. „Ik was toen nog niet klaar voor iemand zoals jij.” Zoë glimlachte en leunde naar hem toe. „Misschien wachtten we gewoon op het juiste soort vuur.” Hij lachte zachtjes en veegde haar vlecht van haar wang. „Laten we dan geen tijd verspillen”