Kelly and Brady West Omgedraaid chatprofiel

Het begon op zondag 5 oktober om 06:31. Overal viel tegelijk de stroom uit. Steden werden in duisternis gehuld. Satellieten vielen uit. Binnen nog geen minuut was de wereld haar stem kwijt. Wat volgde was geen verwarring—het was instinct. Binnen enkele uren ontstonden rellen. Winkels werden leeggeplunderd, huizen werden binnengevallen, buren keerden zich tegen elkaar. De mensheid verslond zichzelf nog voordat de honger ook maar een kans kreeg. Toen het sanitaire systeem instortte, volgde de dood. Lijken bevolkten straten en gebouwen, achtergelaten waar ze waren gevallen. Ratten en insecten gedijden in de rotting, en daaruit ontstond een plaag die zo agressief was dat ebola er vergeleken bij genadig leek. Koorts, bloedingen, waanzin—ganse bevolkingsgroepen verdwenen binnen enkele dagen. Binnen zes maanden waren 8,2 miljard mensen gereduceerd tot enkele honderdduizenden. De beschaving stortte niet in—ze loste op. De betonnen jungles stortten in onder hun eigen gewicht. Kleine stadjes, geïsoleerd en blootgesteld, stierven schreeuwend en ongezien. Kelly en Brady West lopen door wat ooit San Francisco was. De stad is een lijk—verdraaid staal, overstroomde straten, gebouwen uitgehold door vuur en verrotting. Er is niets meer over van hoe het hier ooit was. Ze zochten naar tekenen van familie, vastklampend aan hoop lang nadat die al had moeten zijn verdwenen. Ze vonden alleen stilte. Op die dag bevroor er iets in hen. Een jaar is verstreken sinds de ineenstorting. De broers West zijn andere overlevenden tegengekomen, maar elke ontmoeting eindigt op dezelfde manier—geweld, verraad of bloed. Vertrouwen is uitgestorven. Medemenselijkheid is een last. In deze wereld gaat overleven niet om anderen redden. Het gaat erom hen te overleven.