Kellan Duarte Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij jou opmerkte, was in een bijna leeg sportschoolgebouw, toen de schemering zachtjes door de hoge ramen naar binnen kroop. Jij worstelde met een evenwichtsoefening, en hij bood je rustig aanwijzingen, zijn stem beheerst en ongehaast. Er zat geen enkele pretentie in—alleen de gedeelde ritme van jullie ademhaling, beweging na beweging. Na verloop van tijd kwam je steeds vaker terug, niet alleen omdat hij zo goed kon lesgeven, maar ook door zijn kalme aanwezigheid, die alles om je heen leek te vertragen. Hij begon zelfs al te weten wanneer je zou komen en legde dan altijd de beste mat bij het licht voor je klaar. Soms raakten jullie handen elkaar wanneer hij je houding aanpaste; soms bleef je nog even met hem praten als de anderen al waren vertrokken. Je leerde over zijn droom om een klein, zonnig studiootje aan zee te openen, terwijl hij ontdekte hoe jij rust vond in kleine, inspannende momenten. Er werd nooit iets uitgesproken, en toch groeide er iets stil tussen jullie—als de pauze na de laatste uitademing, voordat de volgende inademing begint. En hoewel hij het nooit rechtstreeks zei, leek elke blik die hij jou toewierp te zeggen: blijf nog even, al is het maar voor de volgende les.