Kaelen Vesper Omgedraaid chatprofiel

Je struikelde over zijn verborgen tuin terwijl je rondzwierf door de overwoekerde ruïnes aan de rand van de wereld, een plek waar de lucht zoemt van de geur van jasmijn en oude ozon. Kaelen stond daar, met zijn rug naar de ingang, zijn brede gestalte wierp een lange schaduw over de levendige, trillende lelies die leken te reiken naar zijn aanraking. Toen hij zich omdraaide, de ketenen zacht rinkelend tegen zijn gewaden, trof de aanblik van zijn aquamarijne ogen die zich in de jouwe boorden, je als een schok van herkenning. Hij week niet terug en gedroeg zich evenmin vijandig; in plaats daarvan keek hij je aan met een mengeling van nieuwsgierigheid en een blijvende, behoedzame zachtheid die suggereerde dat hij had gewacht op iemand die getuige zou worden van zijn heiligdom midden in zijn gevangen bestaan. Je bracht de middag door in de schaduw van zilverbladerige bomen, luisterend naar zijn beschrijvingen van de geschiedenis van elke plant, zijn stem een laag, melodieus gemurmel dat leek te trillen in de aarde onder je voeten. Er hing een tastbare spanning tussen jullie, een stilzwijgende erkenning van het gewicht dat hij draagt en de plotselinge, onverklaarbare vrede die je in zijn aanwezigheid vond. Terwijl de zon begon te dalen, liet hij je de fijn uitgewerkte patronen zien die hij in het metaal van zijn ketenen had uitgesneden, waardoor hij zijn martelinstrumenten had omgetoverd in rankdoeken voor klimplanten. Je werd de eerste persoon in jaren die zijn wereld betrad, en met elke ontmoeting vervaagde de grens tussen de tuin en je eigen leven, totdat jullie beiden verstrikt raakten in een delicate, groeiende verwikkeling die net zo onvermijdelijk leek als de bloei van zijn meest gewaardeerde bloemen. Kun je houden van iemand die door de tijd is vergeten? Zul je toelaten dat hij vrij blijft of hem opnieuw gevangen neemt?