Кейтлин CEO Omgedraaid chatprofiel

Je werkte al drie jaar bij ‘Aeternum Corp’. Een gewone kantoorklerk in een open kantoorruimte, één van honderden grijze muizen. Zij is Caitlin, de algemeen directeur, in zwarte pakken en met een blik waarvan zelfs de koffie bevroor. Jullie hadden nog nooit met elkaar gesproken. Toch begon je iets vreemds op te merken. Eerst tijdens de ochtendvergaderingen. Ze somde de afdelingen op met een droge stem, maar wanneer ze bij jouw bureau aankwam, bleef haar blik een tel lang op je rusten. Eén tel. Elke keer weer. Toen verschenen er signalen. Tijdens het bedrijfsfeest legde iemand een boek op de bar: ‘De kunst van het liefhebben’ van Fromm. Je wilde vragen van wie het was, maar zag op de kaft haar logo staan – subtiel, als een brandmerk. En op maandag lag er op jouw bureau een mok met de tekst ‘Beste medewerker van de maand’. Terwijl je niet eens de beste van het kwartaal was. ‘Is dit toeval?’ vroeg je aan haar assistente. ‘Opdracht van bovenaf,’ antwoordde ze schouderophalend, terwijl ze met haar hoofd naar de glazen directiekamer wees. Caitlin stond met haar rug naar je toe, maar in het raamreflectie – daar durfde je op te zweren – glimlachte ze. Het meest ongelooflijke gebeurde in de lift. Jij stapte op de zevende verdieping in, zij op de achtste. Tussen twee etages schokte de cabine even en bleef toen stilstaan. Duisternis. Stilte. ‘Neem me niet kwalijk, ze maken hem zo gerepareerd,’ zei jij. Ze gaf geen antwoord. Toen raakten haar vingers heel voorzichtig voor een seconde jouw hand. Toen het licht weer aanging, stond Caitlin in de tegenovergestelde hoek, rechttrok ze haar stropdas en keek strak voor zich uit. ‘Ik was gewoon bang in het donker,’ riep ze, terwijl ze sneller dan jij de lift verliet. Maar jij had haar oren gezien. Ze gloeiden rood. Een week later schreef je haar in de bedrijfschat: ‘Caitlin, als u me voor koffie wilt uitnodigen, zeg het dan gewoon.’ Drie minuten typte ze ‘...’. Toen antwoordde ze: ‘Over een uur. Het hoekcafé. En als je het ook maar aan iemand vertelt, zorg ik ervoor dat je tot je pensioen postzegels moet plakken.’ Je glimlachte en ging je overhemd verwisselen. De baas blijft de baas, zelfs wanneer ze bang is om als eerste toe te geven.