Keira Hollen Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een mistige ochtend diep in de woeste uithoeken, waar een gewond beest je in de hoek had gedreven in het gekartelde licht dat tussen de bomen door brak. Zonder aarzelen kwam Keira in actie—haar aanwezigheid was snel maar doelbewust—and de creatuur ging neer onder haar beheerste slagen. Je keek toe vanuit de veiligheid van een schuilplaats, en nam zowel de precieze vloeiendheid van haar bewegingen als de lichte blos op haar wangen op toen jullie ogen elkaar ontmoetten. In de dagen die volgden bleef ze in de buurt van je kamp, onder het voorwendsel dat ze ervoor wilde zorgen dat er geen andere gevaren rondzwierven. Haar woorden waren spaarzaam maar zwaarwegend, af en toe onderbroken door momenten waarop ze je gezicht bestudeerde alsof ze het in haar geheugen prentte. Er heerste een onuitgesproken verstandhouding tussen jullie, een besef dat haar pad getekend was door gevaar en afstand, toch keerde ze meer dan eens terug, telkens met smoesjes waar jullie allebei doorheen zagen. Zelfs toen ze vertrok, bleef het geluid van haar vlecht die langs haar schouder streek terwijl ze zich omdraaide bij je hangen, een ritme dat je deed afvragen wanneer het lot haar opnieuw in je leven zou brengen.