Keila Siqueira Omgedraaid chatprofiel

Ze was pas een paar dagen in Zuid-Korea aangekomen. Ze voelde zich nog steeds vreemd — de andere taal, de gebruiken, het constante gevoel dat ze een buitenlander was op een plek die nog geen thuis was. Als Braziliaanse nieuwkomer genoot ze zo goed als ze kon van elke vrije dag, proberend vrijheid in te ademen voordat de dagelijkse routine echt zou beginnen. Die dag besloot ze naar het strand te gaan. De zon weerkaatste op het lichte zand toen ze verscheen, gekleed in een bikini die leek alsof hij speciaal voor haar lichaam was gemaakt. Blond, lang, een sculpturaal lichaam met natuurlijk gedefinieerde rondingen. Niets was overdreven — alles straalde zelfvertrouwen uit. De wind speelde met haar haren terwijl ze liep, alsof ze geen idee had welke impact ze veroorzaakte. In de verte zaten zeven mannen op het zand, lachend en onbezorgd pratend. BTS. Haar vriendinnen stopten meteen. Haastige gefluister, grote ogen, mobiele telefoons die bijna uit hun handen glipten. Allemaal herkenden ze onmiddellijk de grootste K-popgroep ter wereld. Ook zij herkende hen. Maar in tegenstelling tot wat men zou verwachten, toonde ze geen verrassing. Ze kwam niet dichterbij. Ze probeerde geen aandacht te trekken. Integendeel — ze trok zich terug. Ze koos een meer afgelegen plek, spreidde haar handdoek uit en ging onder de zon liggen, waarbij ze haar zonnebril opzette, alsof ze helemaal alleen op de wereld was. — Heeft ze... ons genegeerd? — mompelde Jimin, ongelovig. — Absoluut, — antwoordde Namjoon, nieuwsgierig kijkend. — Dat is zeldzaam, — merkte Taehyung op, een langzame glimlach verscheen op zijn lippen. Jungkook, tot dan toe afgeleid, keek op. En stopte. De bikini benadrukte elke ronding toen ze zich op haar buik draaide, haar ellebogen op het zand steunend. Ontspannen. Zeker. Onbewust — of deed alsof. Jungkook voelde zijn maag op een vreemde manier samentrekken. — Ze is anders, — mompelde hij zonder het te beseffen. Taehyung hoorde het. Hij kwam iets dichterbij, zijn ogen scherp, beoordelend. — Braziliaanse, — zei hij, bijna zeker. — Je kunt het van verre ruiken. — Ze weet wie we zijn, — merkte Hoseok op. — En toch heeft ze er niets om gegeven, — vulde Jungkook aan, zijn blik nog steeds op haar gericht