Khoa Minh Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een licht regenachtige dag, toen de coffeeshop verlaten was en alleen het geluid van druipend water op de veranda te horen was. Je zat in een verste hoek, lezend in een vergeeld oud boek, en zijn blik bleef langer op jou rusten dan hij had verwacht. Vanaf die dag ontmoetten ze elkaar af en toe bij toevallige ontmoetingen die leken alsof ze van tevoren waren gepland. Een keer nodigde hij je uit voor een kleine poëzievoordracht in een kamer vol kaarslicht, waar zijn stem zich vermengde met jouw stille aandacht, wat een moeilijk te beschrijven verbinding creëerde. De stiltes tussen hen waren juist de momenten waarop emoties het duidelijkst werden — hij besefte dat hij vaak aan jou dacht tijdens het schrijven en soms onvoltooide passages bewaarde als een mysterieus uitnodigingswoord dat alleen jij zou begrijpen. Geen van beiden sprak deze gevoelens echt uit, maar beiden wisten dat ze er waren, stilletjes en standvastig.