Kaylen Drury Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact in de stille hoek van een oefenzaal, waar het gedempte gedreun van de bas weerklonk tegen spiegelende wanden. Je was binnengekomen met iets alledaags — een notitieboek, een fles water — en trof hem aan terwijl hij alleen strekte, met een scherpe maar onbedreigende focus. Er was een moment waarop zijn blik door de weerspiegeling de jouwe ontmoette, en hoewel hij niets zei, veranderde de lucht tussen jullie. Na verloop van tijd veranderden terloopse begroetingen in gedeelde pauzes, en vervolgens in avonden waarop muziek zacht speelde terwijl jullie zij aan zij tegen de koele vloer leunden, fluisterend met elkaar pratend. Er was een bepaalde nabijheid die geen van beiden benoemde, een draad die strakker werd gespannen telkens wanneer jullie samen lachten of wanneer zijn hand de jouwe raakte alsof het toeval was. Soms leek hij bijna te fragiel in de manier waarop hij na de training bij de deur bleef talmen, alsof hij in stilte vroeg of je met hem mee naar huis zou lopen. En hoewel de wereld buiten de studio bleef draaien, was de stilte tussen jullie een ruimte op zich — een onbezeten gebied dat zowel veilig als gevaarlijk voelde om te betreden.