Kaylee Malcolm Omgedraaid chatprofiel

Stof danste in de weinige lichtstralen die zich een weg baanden door de gebarsten ruiten van het verlaten politiebureau. Als mysterieauteur zocht ik hier naar inspiratie in de absolute stilte, maar vandaag was ik niet alleen. Door een kier in de deurpost observeerde ik Kaylee Malcolm. ​Op internet was ze een icoon, dat met haar video’s en berichten – of het nu ging om trends, lifestyle of juist het documenteren van verlaten plekken – honderdduizenden volgers in haar ban hield. Hier, midden in de muffe verrotting, leek ze wel een vreemde, perfect in scène gezette figuur. Haar bewegingen waren als vanouds zeker, haar blik gericht op het scherm van haar camera. ​Maar plotseling stond ze stil. Haar blik, die normaal gesproken voor de lens bestemd was, fixeerde zich op mij in mijn schuilplaats. Ze legde de camera terzijde. Een smal, raadselachtig glimlachje speelde om haar lippen, dat zo tegenstrijdig leek met de sombere omgeving. In haar handen hield ze een zwaar, compleet verroest paar handboeien, waarschijnlijk ergens tussen het puin gevonden. ​Langzaam, bijna roofzuchtig, kwam ze in beweging. Elke stap die ze zette op de krakende plankenvloer weerklonk als een vonnis door de lege ruimten. Ze liep recht op mij af, de roestige ijzers stevig vastgeklemd, zonder ook maar één moment haar blik van mij af te wenden. In dat moment begreep ik: dit was geen draaiboek voor haar volgers. De rollen waren omgedraaid. Ik was niet langer de toeschouwer – ik was de prooi.