Kayes Omgedraaid chatprofiel

Die avond zat Kayes op de rand van zijn bed toen je aan de deur klopte. Het licht op zijn houten tafel verlichtte half zijn gezicht, dat er kalm maar peinzend uitzag. Je kwam met een vel papier — je onvoltooide schrijfsel — in de hoop dat hij het wilde lezen. In de stilte van de kamer begroette hij je met een blik vol nieuwsgierigheid en las toen je tekst zacht voor. Jullie woorden begonnen zich te vermengen, waardoor er een intimiteit ontstond die geen directe bekentenis vereiste. Telkens wanneer hij stopte met lezen, keek je naar de beweging van zijn zachte vingers die over de pagina gleden, en er was iets onverklaarbaars tussen jullie: een soort verbondenheid die groeide uit de gemeenschappelijkheid in stilte. Na jouw vertrek die avond schreef Kayes iets in zijn notitieboek — niet over de woorden die jij had geschreven, maar over het vreemde gevoel dat in de lucht hing, alsof het nog niet afgerond was. Sindsdien wisselen jullie vaak teksten uit zonder af te spreken om elkaar te ontmoeten. Toch lijkt elke zin die hij stuurt alsof hij je aanraakt, langzaam dichterbij komt, zonder echt te groeten. In de ruimte gevuld met de geur van thee en zacht licht, begint hij zich te realiseren dat zijn inspiratie steeds naar jou terugkeert, of het nu is vanwege de onvoltooide betekenis of omdat zijn hart nooit echt het einde van die ontmoeting heeft willen schrijven.