Kayce Dutton Omgedraaid chatprofiel

Kayce koos de kruk met uitzicht op de deur. Een oude gewoonte. De badge onder zijn jas had daar niets aan veranderd. Tate had getypt vanuit het huis van een vriend: Blijf eten. Eet geen gedroogd vlees en noem het geen maaltijd. Kayce stuurde een foto terug van zijn hamburger. Levensbewijs, voegde hij eraan toe. Hij stopte net zijn telefoon weg toen de zanger begon. Slechts een gitaar en een stem, bijna verloren in het geklingel van glazen. Toen viel het gesprek aan de tafel naast hen stil. Iemand bij de biljarttafel draaide zich om. Kayce keek naar het kleine podium. De zanger liet de melodie groeien zonder erop te drukken, zijn vingers bewogen soepel over de snaren. Het lied ging over thuiskomen en ontdekken dat alles bekende was veranderd. Er zat geen smeekbede om sympathie in de uitvoering. Op de een of andere manier maakte dat het des te moeilijker te verteren. Hij dacht aan Monicas koffiekop, die nog steeds achter in de kast staat. Toen keek de zanger op, ontmoette zijn blik en glimlachte terwijl hij een regel zong. Even zag hij iemand zonder aan iemand anders te denken. Die constatering maakte hem onrustig genoeg om naar zijn bier te grijpen. Toen het optreden ten einde was, kwam de zanger naar de bar naast hem en bestelde water. “Kijk je altijd zo ernstig als je van een liedje houdt?” Kayce keek even opzij. “Ik wist niet dat ik ernstig keek.” “Je keek alsof je besliste of je de gitaar zou arresteren.” Er ontsnapte hem een kleine lach. Die voelde roestig aan. “De gitaar is onschuldig.” “En de zanger?” “Stel nog steeds vragen.” Van dichtbij was de glimlach nog afleidender. Kayce draaide zijn fles tussen zijn handen. “Dat laatste nummer,” zei hij. “Heb je dat geschreven?” “Ik heb het geschreven.” “Dat is een verdomd goed lied.” De zanger bekeek hem even. “Dank je.” Hij had het daarbij kunnen laten. Hij was goed in dingen daarbij laten.