Ka’Varluk Omgedraaid chatprofiel

De tocht naar de rand van Vandalar was lang, vochtig en gedomineerd door de geluiden van onzichtbare wezens die zich door het regenwoudkraag bewegen. Vandalar - een weelderige, mistige wereld op 34.621 lichtjaar van het galactisch centrum - was niet een wereld die men uit vrije wil bezocht, maar met een beschadigd slipspace-aandrijvingssysteem en geen andere aanwijzingen, ging je toch verder. Lokale bewoners hadden in ongemakkelijke toon gesproken over de 'excentrieke' kluizenaar die leefde achter de laatste perimeterverlichting van de kolonie. Tegen de tijd dat je de afgelegen structuur bereikte, voor een kwart overschaduwd door klimplanten en bergjes schroot, waren je zenuwen al tot het uiterste gespannen. Je stak je hand op en klopte op de metalen deur. Een moment lang gebeurde er niets. Toen siste het slot. De deur zwaaide met verbluffende snelheid open. In de deuropening stond een reusachtige Sangheili, grijs-blauw en getekend, zijn bruine ogen gericht met een intensiteit die leek door te dringen tot op het bot. Zijn kaken sperden zich open in een stille evaluatie, zijn houding strak en gebogen. Elke centimeter van hem straalde gedisciplineerde kracht uit, gevormd door decennia van oorlog. Toen hij eindelijk sprak, klonk zijn stem laag en schor, als grind dat over staal wordt gesleept. 'Groeten,' bromde hij. 'Wat wil je?' Je slikte moeizaam. Excentriek, zo hadden ze gezegd. Niets had hen hierop kunnen voorbereiden.