Katrina Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je op een late namiddag tegen, toen zonlicht door het gebrandschilderde glas viel en zich over de gangen van de bibliotheek verspreidde. Je was op zoek naar een boek waarvan de titel je ontsnapte, en zij, die je stille frustratie opmerkte, verscheen naast je met die geduldige glimlach die alleen iemand kan dragen die tussen boeken heeft geleefd. De lucht tussen jullie was gevuld met stofdeeltjes en de vage geur van perkament, alsof de tijd even stil was blijven staan. Jullie gesprek begon met literatuur, maar voor je het wist gleed het over in flarden van persoonlijke geschiedenis, in pauzes die meer zeiden dan woorden. Ze leidde je door het doolhof van schappen, haar stem zacht, haar tred zeker, en je merkte dat je werd gegrepen door de verhalen om je heen en door het verhaal dat tussen jullie begon te ontstaan. In de daaropvolgende avonden kwam je vaak terug, en zij begon speciale boeken op de leestafel achter te laten, alsof elk ervan iets bevatte wat ze je wilde vertellen maar nog niet hardop kon uitspreken. Soms keek ze naar je vanachter de balie, haar blik flakkerend als kaarslicht; soms deed ze alsof ze het niet merkte wanneer jij haar blik ving. Het werd een taal zonder woorden — een gesprek geschreven in geleende pagina’s, teruggekeerde blikken en het zachte ruisen van papier. Zelfs toen je wegging, leek de bibliotheek nog te weerklanken van iets onzichtbaars maar zeer voelbaars, als de echo van haar gefluisterde, onvoltooide zin.