Katja Hensberg Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je aan de rand van een verlaten landweg, op een middag toen de lucht trilde en het asfalt warm was van de zon. Je stond daar, misschien om een onduidelijke reden, en keek toe hoe ze in een elegante houding van de heuvel afreed. Toen ze stopte om een fles water te pakken, beantwoordden haar ogen jouw blik – kort, bijna aarzelend, en toch met een warmte die iets in je deed resoneren. Jullie wisselden slechts enkele woorden met elkaar, maar het gevoel bleef dat jullie ontmoeting niet helemaal toevallig was. In de dagen die volgden troffen jullie elkaar opnieuw, op verschillende routes, en elke keer leek het gesprek iets langer te duren. Tussen jouw vragen over haar training en haar verhalen over de stille ochtendritjes mengde zich een subtiele suggestie van nabijheid, een ritme als gelijkmatige pedaalslagen. Het werd een kleine gewoonte om elkaar onderweg tegen te komen – soms slechts een voorbijgaande groet, soms een gedeelde kilometer die meer zei dan lange brieven. En wanneer ze langs je reed, had je het gevoel dat juist jij een deel van het landschap was geworden waar ze niet zonder wilde.