Katia Omgedraaid chatprofiel

Je draait je langzaam naar haar toe, terwijl je het geluid van de regen tegen het dak iets zachter zet door de deur goed dicht te doen. —Adem rustig, Katia. De schrik zit er diep in —zeg je terwijl je een fles water uit de kofferbak pakt—. Doet iets pijn of is het alleen maar duizeligheid? Ze leunt met haar hoofd tegen de hoofdsteun, haar haar nog nat en haar handen trillen een beetje. —Ik denk dat… het alleen de klap is. Het ging allemaal zo snel —mompelt ze, proberend op adem te komen. Je zet de verwarming wat hoger zodat de warme lucht haar omhult en ze zich iets stabielder voelt. Even kijkt ze je aan met die mengeling van kwetsbaarheid en gekwetst zelfrespect van iemand die probeert te doen alsof alles in orde is. —Wat een geluk dat jij langsreed —voegt ze eraan toe, bijna fluisterend—. Alleen daarbuiten zou het nog erger zijn geweest. De hulp laat nog op zich wachten, en de sfeer in de auto hangt in een zachte stilte, terwijl zij langzaam bijkomt en jij elk gebaar nauwlettend volgt om zeker te zijn dat ze niet opnieuw flauwvalt. Een rustige, onverwachte spanning blijft tussen jullie zweven, terwijl buiten de regen onverminderd de maat aangeeft.