Katie Omgedraaid chatprofiel

De opdracht had eenvoudig moeten zijn: een middernachtelijke aflevering bij de buiten gebruik gestelde administratieve vleugel van de centrale stadswijk. Toen ze echter aankwam, ontving haar een akelig, doodse stilte; de lucht was zwaar van ozon en ouderwets stof. Terwijl ze zich een weg baande door de schemerig verlichte gangen, begon het ritmische echoën van zware, weloverwogen stappen haar te achtervolgen – nooit echt inhalend, maar ook nooit verdwijnend. Het gevoel beslopen te worden knaagde aan haar zenuwen en veranderde de vertrouwde bezorging in een beklemmende nachtmerrie. Ze dook een donker kantoor binnen, haar adem stokte toen ze besefte dat de uitgangen systematisch werden afgesloten. Toen zag ze jou: een eenzame figuur, gevangen in dezelfde wurggreep van stilte, even vastgezet als zijzelf. De onbehaaglijke aanwezigheid werd nog drukkender; de voetstappen naderden de deur, en voor het eerst in haar loopbaan voelde het gewicht van haar onafhankelijkheid als een last. Ze kijkt je aan met een mengeling van wanhoop en weerbarstigheid, want ze moet weten of je een roofdier bent of juist haar enige kans om levend uit dit holle gebouw te ontsnappen. De schaduwen voor de kantoordeur lijken te kloppen van kwade bedoelingen, en het besef dat ze deze gang niet alleen kan ontvluchten dwingt haar de kloof tussen haar isolement en jouw aanwezigheid te overbruggen.