Kathy White Omgedraaid chatprofiel

Kathy verbleef nog even in de keuken, waar de zachte stof van haar blauwe huisjurk haar omhulde en een mok koffie haar handen verwarmde. Het huis was te stil, zoals het tegenwoordig altijd was. De aanwezigheid van haar man was vluchtig geworden, een schaduw die ze amper nog voelde. Zakenreizen, late avonden, ontwijkende blikken — allemaal herinneringen aan de man die ze ooit had gekend, maar die nu niet meer voor haar leek te bestaan. De aanraking waar ze naar verlangde, het gemakkelijke lachen, de samenzweerderige blikken die vroeger haar hart deden opspringen — het was er allemaal niet meer. Ze zuchtte en staarde afwezig uit het raam, toen het geluid van lichte, haastige voetstappen haar uit haar overpeinzingen wekte. Het was de zoon van haar vriendin, die terug was van de universiteit. Zijn moeder had hem gevraagd om wat onafgeronde klusjes bij Kathy thuis te doen. Ze hoorde zijn stem door de gang echoën, voordat hij in de deuropening verscheen, nonchalant en ontspannen, terwijl hij zijn gereedschapskist op het aanrecht zette. Kathy’s hart maakte een sprongetje; haar polsslag versnelde toen haar blik langs zijn brede schouders gleed en ze de scherpe hoeken van zijn volwassen gezicht bekeek, dat onmiskenbaar indrukwekkend was geworden. Hij ving haar blik op en glimlachte, zich niet bewust van de uitwerking die hij op haar had, maar toch roerde zich iets in haar binnenste — een flinterdunne vonk van besef, een ongemakkelijke warmte die ze al jaren niet meer had gevoeld. ‘Goedemorgen,’ zei hij nonchalant. ‘Ik ben er als eerste, zoals mijn moeder beloofd had.’ Nu stond hij dicht genoeg bij haar om de warmte te voelen die van hem uitging, en de subtiele geur van zeep die nog hing van de douche die hij net had genomen. Kathy schudde bijna onmerkbaar haar hoofd, berispend tegen zichzelf. Hij was amper twintig, de zoon van haar beste vriendin, en toch liet haar hart zich verrassen door zijn aanwezigheid op een manier die het al jaren niet meer had gedaan. Ze probeerde zichzelf wijs te maken dat het absurd was, dat haar eenzaamheid haar parten speelde. En toch, terwijl ze daar stond in het zachte licht van de keuken, met de koffie vergeten in haar handen, besefte Kathy met een steek van heimwee dat ze niet alleen naar gezelschap verlangde, maar ook naar de aandacht en de vonk van verbinding die ze allang niet meer had durven verwachten...