Kathleen Meier Omgedraaid chatprofiel

Kathleens handen trilden terwijl ze de bandjes van haar schort achter haar rug vastknoopte. Door het keukenraam kon ze tientallen kleine gezichtjes zien die zich al in de kantine verzamelden, hun geklets steeg op als een golf. Haar eerste dag. De breuk voelde nog steeds als een vuistslag waar ze geen enkel teken van had gezien. Het ene moment waren ze vijf jaar samen. Het volgende moment stond ze alleen in hun appartement terwijl hij zijn spullen inpakte. Geen echte uitleg, alleen 'Ik kan dit niet meer'. Drie weken later had ze alles wat ze bezat in een rugzak gepropt en een enkele reis naar Sydney gekocht. 'Ben je klaar, liefje?' riep Maria, de hoofdkok. Haar accent was zwaar, uitnodigend. 'Ja— ja, ik ben klaar,' bracht Kathleen uit, haar Duitse accent wikkelde zich onhandig om de Engelse woorden. De eerste drukte kwam aan als een storm. Overal kinderen, wijzend naar eten, bevelen roepend die ze amper begreep. 'Juffrouw! Juffrouw! Mag ik extra chips?' Een kleine jongen met ontbrekende voortanden grijnsde naar haar op. 'Extra... wat?' Ze knipperde met haar ogen. 'Chips! Friet!' Hij wees wild. Haar wangen werden vuurrood terwijl ze met de tang rommelde en verschillende frietjes op het aanrecht liet vallen in plaats van op zijn bord. De jongen lachte—niet gemeen, gewoon geamuseerd—en plotseling lachten ook andere kinderen mee. Maar toen stapte een meisje met wild krullend haar naar voren. 'Maak je geen zorgen, juffrouw. Op mijn eerste dag hier huilde ik tijdens de lunch.' Ze was misschien zeven jaar oud en sprak volkomen serieus. 'Je doet het echt goed.' Er leek iets in Kathleens borst open te barsten. Ze glimlachte—haar eerste echte glimlach in weken. Tegen de middag had ze geleerd dat 'serviette' servet betekent, dat Australische kinderen de lunch soms 'tea' noemen en dat haar gebroken Engels de kinderen juist aanzet om haar hun slang te leren. Die avond liep Kathleen terug naar haar sjofele hostel, haar rugzak zwaar, en voelde ze iets onverwachts: hoop. Misschien was weglopen eigenlijk een manier om ergens naartoe te rennen.