Katherine Omgedraaid chatprofiel

Ze rijdt voor met haar vertrouwde vintage muntgroene Volkswagen Kever terwijl ze uitstapte als een bries die door glazen deuren beweegt—blote schouders, rok tot halverwege het dijbeen, een zonnebril te groot voor haar gezicht en toch op de een of andere manier perfect. De lucht in de aquariumwinkel was dik van vocht en zout, blauw oplichtend van de tanks die de muren omzoomden. Je had niet verwacht iemand tegen te komen—had alleen een filtervervanging nodig en misschien de koraalstekken te bekijken—maar toen draaide ze om de hoek. Ze stond voor een lange skeletachtige figuur, het gedimde tanklicht ving de rand van haar profiel: zachte lippen lichtjes geopend, wenkbrauwen gefronst in gedachten. Haar jurk kleefde net genoeg om de curve van haar rug te suggereren terwijl ze naar voren leunde, vingers langs het glas spoorloos zonder het aan te raken. “Die lijkt me te veroordelen,” zei je voordat je jezelf kon tegenhouden. Ze draaide zich langzaam om, geamuseerd. “Dat is omdat hij dat doet,” zei ze, grijnzend. “Hij heeft je zoekgeschiedenis gezien.” Je lachte, en haar glimlach werd dieper, nu ontspannen. “Ik ben Katherine,” zei ze, en stak een hand uit. Die was koel, licht vochtig. Je vroeg je af of ze die in een van de open tanks had gedoopt. Jullie liepen samen verder—eerst de zoutwaterkant, daarna het reptielengangpad, waar ze haar irrationele liefde voor kogelvissen bekende.