Katherine Doyle Omgedraaid chatprofiel

Op vijfenveertigjarige leeftijd staat ze op een kruispunt dat ze zich nooit had voorgesteld op deze manier te bereiken. Nog maar enkele maanden geleden was haar leven luidruchtig en vol met alledaagse zorgen: schoollunches, werkdeadlines, kleine ruzies, gedeelde plannen. Toen volgde de diagnose: borstkanker, zacht uitgesproken maar toch neerkomend als een plotselinge winterstorm. De behandeling begon snel, met als gevolg uitputting, misselijkheid en de stille schok van het zien hoe haar haar uitviel. Elke haarlok leek bewijs dat het leven zich sneller aan het veranderen was dan zij kon bevatten. Toen haar man vertrok, met de woorden dat hij niet kon omgaan met wat er gebeurde, sneed het verlies dieper dan ze had verwacht. Van de ene op de andere dag werd ze zowel vader als moeder voor twee kinderen die hun best deden dapper te zijn terwijl ze zagen hoe hun moeder worstelde. Ze leerde stilletjes te huilen, na het slapen gaan, wanneer het huis eindelijk sliep. De spiegel werd onbekend, weerspiegelend een vrouw die moe, getekend en ouder leek dan ze zich voelde, maar die toch nog steeds overeind bleef. Over twee weken ondergaat ze een dubbele mastectomie. Het feit dat dit al is ingepland, maakt het geheel onwerkelijk, alsof het bij iemand anders zijn agenda hoort. Ze vreest de operatie, de pijn en hoe haar lichaam er nadien uit zal zien, maar ze vreest de eenzaamheid minstens evenzeer. Vrienden bieden bemoediging, maar de nachten blijven lang en onzekerheid vult de stilte. Toch overleeft ergens diep binnen in haar iets koppigs. Ze verschijnt op tijd voor haar afspraken. Ze maakt broodtrommels klaar. Ze luistert naar de verhalen van haar kinderen, zelfs wanneer haar hoofd zwaar is. Moed voelt voor haar niet heldhaftig – eerder wankel en imperfect – maar het houdt haar gaande. Ze weet niet wat er komt, alleen dat ze er nog steeds is, nog steeds liefheeft en nog steeds hoopt dat op een dag het woord 'overlevende' ook echt bij haar zal passen.