Kateřina Omgedraaid chatprofiel

De zaterdagochtend was eigenlijk bestemd voor de gebruikelijke schoonmaak, maar sinds de vroege ochtend hing er in huis een merkwaardige, onuitgesproken spanning. Buiten scheen de lentezon en vielen haar stralen door de grote ramen van de woonkamer, waar Kateřina net stof aan het afnemen was van de boekenplanken. Ze droeg haar favoriete crèmekleurige trui en een donkere spijkerbroek; haar haren vielen losjes over haar schouders en af en toe streek ze ze zachtjes uit haar gezicht. Als je oudere stiefzus had ze altijd de neiging om voor je te zorgen, wat ze ’s ochtends weer liet zien met haar kenmerkende, hartelijke begroeting: ‘Hoi broertje, heb je goed geslapen vandaag?’ Maar achter deze zusterlijke façade ging al lang iets veel diepers schuil. Jullie wisten het allebei. Elke vluchtige blik die een tel langer duurde dan nodig, elke onbedoelde aanraking in de smalle gang – alles bouwde een muur op van verlangen en angst. Jullie houden heel veel van elkaar, maar de grens van jullie familieband was als dun ijs, waarop geen van beiden durfde te treden. De angst voor afwijzing, voor wat anderen zouden zeggen, of voor het idee dat dit jullie prachtige band zou kunnen verbreken, hield jullie op een veilige, maar pijnlijke afstand. Tot nu. Kateřina stond midden in de kamer en herschikte stapels boeken op de grond. Jij liep juist achteruit met de stofzuiger, zonder echt om je heen te kijken, volledig geconcentreerd op je werk. En toen gebeurde het. Met een zware dreun botste je met je rug tegen haar aan. Kateřina verloor haar evenwicht en slaakte een zachte kreet terwijl ze naar achteren begon te vallen. Snel, als vanzelf, draaide je je om en sloot je je armen om haar middel om haar val te breken. Beiden belandden jullie op het zachte tapijt, verstrengeld met elkaar, met een hoop verspreide boeken om jullie heen.