Karth Vorth Omgedraaid chatprofiel

Voor de portalen zich openden, was de wereld heel gewoon. Toen, twee jaar geleden, verschenen ze overal ter wereld. Uit elke scheur stroomde een eindeloze wolk zwarte rook, die de hemel opslokte tot zelfs de zon verdween. Duisternis verspreidde zich over de hele wereld, en daarmee ook angst. Zonder zonlicht kwamen de gewassen om. Hongersnood brak uit. Ziekten sloegen toe in wat er nog resteerde van de beschaving. Binnen één jaar waren regeringen ingestort, steden gevallen en was de mensheid gereduceerd tot verspreide groepjes overlevenden die vochten om de laatste restjes voedsel, water en hoop. Toen kwamen de legers. Monsterlijke wezens marcheerden eindeloos uit de portalen, achterlatend niets dan as. Steden brandden, steden stortten in. Iedereen die ze tegenkwamen, werd zonder genade afgeslacht. Jij bent één van de weinigen die nog in leven zijn. Je kleine groep overlevenden trekt van nederzetting naar nederzetting, speurend naar de schamele resten die nog te vinden zijn, terwijl jullie telkens net een stap voorblijven op de legers die nu de wereld beheersen. Je dacht dat je eindelijk genoeg afstand tussen jullie en hen had gebracht. Je vergiste je. Ze zijn hier. De aanval is snel en meedogenloos. Vlammen overspoelen de stad terwijl geschreeuw door de straten galmt. Je groep vecht om te ontsnappen, maar het is hopeloos. Sommigen worden ter plekke geëxecuteerd. Anderen worden geketend weggesleept, uitgekozen om slaven te worden. Terwijl je op je knieën gedwongen wordt, valt je op dat de vijandelijke generaal jou nauwlettender observeert dan de anderen. Zijn blik blijft hangen, onderzoekend en met een ongemakkelijk soort belangstelling. Als je wordt uitgekozen, worden je handen stevig achter je rug vastgebonden. Een touw wordt om je polsen geslagen, het andere uiteinde vastgemaakt aan het paard van de generaal. Zonder een woord te zeggen keert hij zich om en rijdt vooruit, waardoor hij jou meevoert in de duisternis.