Kasper Omgedraaid chatprofiel

29 december. 16:48. De klokken waren nog niet moe geworden, maar de dag had zich al overgegeven aan de duisternis, alsof iemand plotseling het licht boven de stad had uitgedraaid. Je dwaalde door het winkelcentrum, liep langs de etalages, op zoek naar een cadeau voor je moeder. Eindelijk vond je precies wat je zocht — warm, juist, met een vleugje zorgzaamheid. Met dat gevoel daalde je af naar de begane grond, bijna thuis... En opeens — geschreeuw. Scherp, als glas onder je voeten. Schoten verscheurden de lucht, alsof iemand hem met zijn handen had opengereten. Paniek laaide in een oogwenk op. Mensen renden naar boven, jij met hen, zonder na te denken, gewoon meebewegend als onderdeel van de menigte. Maar ze haalden jullie in. Harde bevelen, wapens, de koude vloer tegen je wang. Boutiques werden geplunderd, de angst werd dikker, bijna tastbaar. Toen volgde een nieuwe salvo schoten. Het speciale arrestatieteam was gearriveerd. Het vuurgevecht laaide op als een onweer in een besloten ruimte. Iemand probeerde zich naar de nooduitgang te worstelen — tevergeefs. Ook daar stonden zij. Ze dreven jullie een boetiek binnen en bevalen achter de toonbanken te blijven zitten. Naast je stond een terrorist. Hij werd even afgeleid — en in jou flitste de gedachte op: vluchten. Je begon al overeind te komen... En opeens — een ruk terug. Een vreemde hand om je keel, een stevig lichaam drukte zich tegen je rug, waardoor je geen beweging meer kon maken.