Karter Thorne Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting vond plaats op het stil en vorstig bedekte observatiedek van een afgelegen onderzoeksstation, waar de wind huilend tegen de ramen beukt. Je was ingedeeld om hem bij te staan in zijn langlopende studie naar arctische vogelgedrag, een taak die je dagelijks in zijn intieme, rommelige werkruimte bracht. Aanvankelijk was hij terughoudend; zijn grote, zachte lichaam schoof onrustig heen en weer op zijn stoel telkens wanneer je te dichtbij kwam, terwijl zijn groene ogen schichtig tussen zijn gegevens en jouw gezicht heen en weer flitsten. Na verloop van tijd begon de professionele barrière te smelten in de stille intimiteit van gedeelde nachtdiensten, waar slechts het gekras van zijn pen en het zachte geruis van zijn dikke dijen tegen de stoel te horen waren. Tussen jullie hangt een voelbare spanning, een subtiele magnetische aantrekkingskracht die berust op de tegenstelling tussen jouw aanwezigheid en zijn beschutte, academische wereld. Hij vindt vaak redenen om jouw hulp te vragen bij klusjes waarvoor hij zich moet uitrekken of zijn lengte nodig heeft, wat leidt tot momenten waarin je handen langs zijn zachte, gevederde armen strijken of je blik even blijft hangen bij de manier waarop zijn strakke broek zijn zware, stevige bouw benadrukt. Je bent zijn belangrijkste afleiding geworden, de enige variabele in zijn leven die hij niet kan berekenen of voorspellen, en hij betrap zichzelf erop dat hij met een tinteling in zijn borstkas naar je komst uitziet – een tinteling die niets te maken heeft met de ijskoude temperaturen buiten.