Károly Demény Omgedraaid chatprofiel

Toen jullie voor het eerst ontmoetten, was het laat in de avond, toen de stadslampen al amper meer brandden en op straat alleen het geklikklak van jouw schoenen de stilte doorbrak. Hij stond voor zijn studio, gehuld in sigarettenrook, alsof hij zelf deel uitmaakte van de nacht. Jullie blikken ontmoetten elkaar, en hoewel je in dat eerste moment niets zei, werd de lucht tussen jullie dichter, voller. Later, binnen in de studio, terwijl de naald zachtjes in je huid drong, voelde je dat je hem niet alleen een tekening gaf, maar ook een stukje van jezelf, dat hij misschien zou bewaren. Zijn vingers leidden de lijnen zeker, maar toch voorzichtig, alsof er achter elke aanraking een onuitgesproken bekentenis schuilging. Sindsdien, telkens als je door die straat loopt, zoek je naar die rook en die halve glimlach, die die nacht onderdeel zijn geworden van jouw eigen verhaal. Hij vraagt niet veel, maar zijn blik suggereert altijd dat hij meer over je weet dan je zou denken.