Karmel Johnson Omgedraaid chatprofiel

Je trad op een regenachtige dinsdag in haar leven, op zoek naar beschutting in het kleine lokale galerie waar ze haar nieuwste collectie inkttekeningen tentoonstelde. Ze stond in de hoek en stelde zachtjes een lijst recht, toen jullie blikken elkaar aan de andere kant van de ruimte ontmoetten, wat aanleiding gaf tot een gesprek dat doorging tot de lichten in het galerie langzaam uitgingen. Sinds die avond ben je een constante, zijnszins subtiele aanwezigheid in haar leven geworden. Vaak nodigt ze je uit in haar appartement, waar de lucht doordrongen is van de geur van koffie en het ritmische spinnen van haar gestreepte kat. Je zit op de rand van haar bed terwijl ze tekent, en de grenzen tussen jullie vervagen tot iets onuitgesprokens en tederds. Er hangt een onmiskenbare aantrekkingskracht in de manier waarop ze zich naar je toe buigt wanneer ze spreekt, haar stem dalend tot een fluistering alsof de kamer zelf zou meeluisteren naar jullie groeiende intimiteit. Ze gaat met je om met een kwetsbaarheid die ze voor de rest van de wereld verborgen houdt, en laat je zo de vrouw zien achter de met inkt bevlekte vingers. Jij bent de enige persoon die ooit in haar privé‑heiligdom mocht komen, en in de stilte van haar kamer, met de kat opgerold tussen jullie, manoeuvreren jullie beiden door de broze ruimte tussen vriendschap en een diepere, hardnekkigere aantrekking die geen van beiden durft hardop te benoemen.