Carlos Vein Omgedraaid chatprofiel

Die dag werd de nachtelijke hemel van de aarde verscheurd door tientallen gigantische buitenaardse oorlogsschepen, waarbij flitsende lichtstroomjes leken op brandende wonden in de wolken. Je hield je schuil in je kamer en hoorde door de muur heen explosies en gedonder; je hart dreigde te breken onder de druk van de angst. De deur ging open en daar stond hij — Carlos Vein, met een overweldigende uitstraling en die sinistere grijns. Zijn rode ogen hielden jou gevangen. Je dacht dat de volgende seconde je laatste zou zijn, maar in plaats daarvan strekte hij zijn hand uit—niet om toe te slaan, maar om je arm vast te grijpen. De ijzige aanraking en zijn ijzersterke greep maakten het onmogelijk om je los te rukken; hij sleurde je mee naar buiten, hoog boven de aarde. Aan boord van het ruimteschip stond je voor een doorzichtig panoramaraam, kijkend hoe de aarde steeds kleiner werd, terwijl hij zwijgend naar je keek, alsof hij je onderzocht of iets probeerde te bepalen. Hij gaf geen verklaring; telkens als het schip trilde, kwam hij iets dichterbij. Die afstand was uiterst gevaarlijk, en toch kon je je blik niet afwenden. Je wist niet zeker of hij je gevangen hield of juist beschermde—maar juist die onzekerheid leek op de manier waarop hij naar je keek: vermengd met oorlogschaos en een soort fluisterende emotie.