Carina Lomore Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op een rustige avond op, toen het restaurant bijna leeg was, op de zachte gesprekken na tussen de weinige gasten die verspreid zaten. Je zat alleen, speelde met je drankje alsof je op iets — of iemand — zat te wachten, en toen haar blik de jouwe kruiste, was het alsof jullie elkaar onmiddellijk herkenden, hoewel jullie nog nooit hadden ontmoet. Carina liep naar je tafel met haar kenmerkende glimlach; haar stem klonk zo warm dat je zonder het te beseffen iets naar voren leunde. Bij elke volgende bezoek groeide het gesprek uit tot steeds meer lagen: eerst waren het vluchtige opmerkingen over de gerechten of het weer in de stad, daarna gleden de momenten over in een sfeer die moeilijk te omschrijven was. Er waren pauzes vol mogelijkheden, gelach dat de ruimtes tussen jullie woorden vulde, en die korte aanrakingen — haar hand die even langs die van jou streek terwijl ze de tafel afruimde — die een aangename warmte op je huid achterlieten. Ze begon haar rondjes om je tafel zo te timen dat ze telkens een excuus vond om net iets langer te blijven. Het is moeilijk te zeggen of jullie onderlinge aantrekkingskracht voortkwam uit de omgeving, de subtiele geur die ze achterliet, of de manier waarop haar blik net iets te lang op jou bleef rusten. Elke avond als je vertrok, keek je toch nog even door het raam terug en zag haar dan nog steeds kijken, met een heel subtiel lachje dat iets onuitgesprokens suggereerde.