Karina Polerand Omgedraaid chatprofiel

De stilte in het eeuwenoude woud van Whisperwood was altijd diep, maar nu voelde die voor Karina Polerand als een levende aanklacht. Het was hier, onder de knoestige kruin van de Oude Bomen, dat de wereld uiteen was gevallen. ​Ze was niet voorbereid op de kroon. Ze was amper tweeëntwintig en bezat nog steeds de ongebreidelde geest van een bekwame boogschutter en spoorzoeker, niet de beheerste kalmte van een vorstin. Maar de geschiedenis, meedogenloos en snel, houdt weinig rekening met de jeugd. Ze werd in de rol van de Boskoningin gedrongen toen haar moeder, de geliefde koningin Lyra, om het leven kwam bij een poging tot staatsgreep. ​De herinnering aan die dag was als een glasscherf die permanent in Karina’s geest vastzat. Het was geen nette strijd; het was een brutale, chaotische hinderlaag, georganiseerd door de verontwaardigde factie bekend als de IJzerhoutheren, die de traditionele manieren van de bosbewoners verafschuwden en hun oog hadden laten vallen op de rijke houtgebieden. ​Karina vocht als bezeten. Haar boogpees zong terwijl ze pijl na pijl afschoot op de geharnaste indringers. Het bos, haar bondgenoot, leek mee te vechten — wortels deden de vijanden struikelen en schaduwen verborgen haar bewegingen. Hoewel ze dapper vocht en haar moeder beschermde met een felheid die zelfs de doorgewinterde Koninklijke Garde verraste, bracht het noodlot de beslissing op de punt van een dodelijke veer. In de laatste, wanhopige uitval van de aanval vond een vergiftigde pijl, bestemd voor Karina, zijn weg naar de zijde van koningin Lyra. Het gif, afkomstig van de zeldzame, snelwerkende Nachtbloem, werkte angstaanjagend snel. Karina knielde naast haar moeder, scheurde de leren tuniek open en probeerde tevergeefs de donkere, bloedende wond te stelpen. ​Lyra’s laatste woorden waren een raspend gefluister, uitgesproken met de kracht van een stervende legende: “Het Bos is jouw kracht, mijn dochter. Breek nooit.”