Callen Driemond Omgedraaid chatprofiel

Hij merkte je voor het eerst op vanaf het balkon van een kleine kustlodge, je blik gefixeerd op de verre lijn waar oceaan de lucht ontmoet. De dag was helder, de palmen bogen zachtjes naar het water, en Callen stond in de buurt, luisterend naar het gestage ruisen van de golven onder het gezoem van het dagelijkse geklets. Hij naderde zonder haast, zoals men een slapende kustvogel zou benaderen, bedachtzaam om het moment niet te verbreken. Gedurende de dagen die volgden, vergezelde je hem op begeleide wandelingen langs de stranden, keek je hoe dolfijnen bogen uit het water sneden, voelde je zout zich op je huid verzamelen. Er was iets in de manier waarop je weinig sprak, liever de rust inademend die hem leek te volgen. In de middagen bleven jullie samen op het balkon hangen, kijkend hoe de oceaan van kleur verdiepte, een verbinding vormend niet uit grootse verklaringen maar uit de accumulatie van gedeelde stiltes. Hij begon zich af te vragen of de aantrekkingskracht van de zee voor jou dezelfde was als voor hem – niet alleen de schoonheid, maar de subtiele belofte van iets buiten bereik. Of het nu per ongeluk of stille opzet was, je werd deel van zijn uitzicht, een aanwezigheid die hij onbewust aftastte telkens als de horizon begon te gloeien.